Jaren en jaren later…

Mijn vader ging nooit mee op vakantie. Weg van huis dat was niet zijn ding. Ik denk…. dat ik dit toch echt van hem geërfd heb. Ik kan namelijk ontzettend genieten van het buitenleven, de RUST en de RUIMTE die ik THUIS ervaar. Daarvoor hoef ik niet ergens anders heen.

Als kind was ik stil en verlegen, althans zo leek het aan de buitenkant. Diep van binnen had ik de grootste “fantasieën en avonturen”. Ik beleefde altijd wel wat

Ik was ook veel alleen. Zo voelde ik mij ook vaak als ik wel in gezelschap was. Toch was er altijd de natuur en de dieren om mij heen waar ik mij dan aan optrok.

Want na schooltijd ging ik altijd naar buiten, de natuur in. Ik speelde voor huis of op de boswal, samen met de buurjongen. Dat kon in die tijd nog zonder dat je je zorgen hoefde te maken of het wel veilig was. Als dan in de avond de straatlantaarns aangingen, dan moest je naar binnen. Mobiele telefoons, waren er nog niet en je was zeker niet altijd bereikbaar voor alles en iedereen, wat een RUST.

Je ouders wisten ook niet altijd waar je was en wat je aan het doen was. Ik was een echt buitenkind. En nu nog steeds ben ik alle dagen buiten te vinden. Tussen de dieren, lekker aarden en één worden met de natuur. De bewondering dat alles zijn tijd heeft en vanzelf gaat, precies zoals het bedoeld is.

De verwondering die ik als kind ook kon hebben voor de lieveheersbeestjes. Waarom hadden ze stippen op hun vleugels en de 1 meer dan de ander? Hoe mooi was ook die vlinderboom bij mijn oma in de tuin, naast het huis. Ik zie hem nog staan. Zoveel vlinders bij elkaar.

Ik heb mij weleens afgevraagd of iemand mij überhaupt zou missen als ik er niet meer zou zijn. Later toen ik jong volwassen was en in het ziekenhuis werkte heb ik nog vaker met deze gedachten geworsteld. Als ik dan met de auto naar huis reed vanaf het werk, dan vroeg ik mijzelf af; wie zou mij nu gaan missen als ik een ongeluk krijg en tegen een boom aan rij.

Toch heb ik het niet gedaan, omdat ik wist en vooral voelde dat ik nog iets te doen had hier op aarde.

Jaren en jaren later weet ik wat mij te doen staat. Ik weet nu hoe tof het is om ANDERS te zijn. Dat, dat zeker niet raar of stom is. Behalve als jij er zelf die betekenis aan geeft. Dat anders zijn precies is wat het woord zegt: ANDERS.

Hieruit is mijn passie ontstaan, andere mensen helpen ook weer in contact te komen met hun gevoelens. Gevoelens die diep weggestopt zijn. Gevoelens die niet gezien zijn. Gevoelens die je nu voor eens en voor altijd in je hart wilt sluiten. Omdat het goed is dat jij die gevoelens gehad hebt. Ze hebben je gebracht waar je NU bent.

Is het erg dat ik mij zo eenzaam gevoeld heb? Nee, helemaal niet zelfs. Het heeft mij  namelijk ook iets moois gebracht.

Het heeft mij de drive gegeven om dat te omarmen wat ik niet kan veranderen. Vrede te sluiten met mijn verleden. De situatie accepteren zoals die is.

NU doe ik wat goed voelt voor mij, omdat ik het wil. ANDERS, nee zo voel ik mij niet meer. Wel authentiek en dat is goed, want dat betekent voor mij dat ik helemaal mezelf mag zijn.

Ik geloof het direct als jij zegt dat je je als kind zo ANDERS hebt gevoeld. Net zoals ik. Ik neem ook gelijk van je aan dat je je daar niet altijd even prettig bij gevoeld hebt. Net zoals ik.

Maar ik weet ook dat je aan dat woord anders een heel verhaal hebt geknoopt. Van niet goed genoeg zijn. Niet leuk. Er niet bij horen. Het niet waard zijn voor een ander. Niet geliefd zijn. Buiten de boot vallen. Afwijken. Gek. Dom. Debiel. Sloom. Sul. Watje. Wat het dan ook is. En ik durf er gif op in te nemen dat het merendeel van al die lading die jij VOELT niet waar is.

Wil jij NU voor eens en voor altijd vrede sluiten met je verleden. Voor eens en voor altijd afrekenen met dat gevoel van ANDERS zijn. Het gevoel van ANDERS zijn nu echt omarmen. Neem dan NU contact op.

In een wereld waar je alles kunt zijn, wees dan lief voor jezelf!

Vanuit liefde,

LevensKracht bij Marjolein

Jaren en jaren later...

Laatste blogs