Tranen, ze blijven maar stromen. Zoveel tranen heb je in jaren al niet meer gehad. Waarom, je hebt werkelijk geen idee. Vers verdriet is het niet. Want ja, dan had je het wel geweten. Zijn het oude opgeslagen emoties, overlevingsmechanismen misschien? Emoties die je jarenlang hebt onderdrukt, niet omdat je het zo graag wilde. Nee juist niet, je moest sterk zijn. Sterk voor jezelf, voor de mensen om je heen. Want ja die hebben zo hun eigen problemen. Dan denk je, ik kan toch alles aan en heb niemand nodig. Ik kan het toch prima alleen. Dat heb je immers altijd gedaan en kijk waar het je gebracht heeft.

Of toch… Ja ook jij mag kwetsbaar zijn en zeggen dat je soms iemand nodig hebt om even bij uit te huilen. Je tranen en verdriet te delen. Want delen heelt de pijn en het verdriet. Je maskers los laten, laat ze maar gaan. Bedank ze voor de tijd dat ze jou geholpen hebben. Geholpen om te kunnen overleven. Althans zo voelt het voor jou. NU, nu is het tijd om je maskers af te zetten en te laten zien dat jij ook kwetsbaar mag zijn. Antwoorden, niet altijd heb je alle antwoorden. Is dat echt nodig, om altijd alle antwoorden paraat te hebben. Of schuilt juist in het niet weten jouw Kracht en jouw antwoord.

Het maakt je puur, sterk en krachtig om te durven zeggen dat je het even niet meer weet. Vanuit het niet weten ontstaan de mooiste ideeën en inzichten. Vanuit de stilte komen ideeën tot leven. En dan, als je dan je tranen de vrije loop gelaten hebt, dan ontstaat er ruimte. Ruimte in je hart om te voelen. Voelen wat voor jou belangrijk is, waar wordt jij blij van? Wat doe je het liefst? Schuldgevoel, ja dat is dat stemmetje in je hoofd. Dat stemmetje die altijd overal iets van vindt. Wat je ook doet, volgens het stemmetje in je hoofd maak je altijd de verkeerde keuzes.

Dankbaar, dankbaar ben ik voor de wijze les die ik deze week mocht leren. Zo gaat het proces langzaam verder. Stapje voor stapje ontstaat er steeds meer ruimte. Soms is het 2 stappen vooruit en 1 stap terug. Dan is het 2 stappen terug om er vervolgens weer 3 vooruit te kunnen maken. Het blijft een proces, een proces van vallen en opstaan. Zo gaat het met alles, wees vooral dankbaar voor alle mooie stappen die je al hebt gezet. Er gaan nog zoveel mooie stappen volgen. Zolang je maar blijft voelen. Voelen en vooral ook luisteren naar wat je lichaam je te vertellen heeft.

Durf te luisteren naar je hart, want in je hart en je lichaam ligt al onze wijsheid opgeslagen. Daar hebben we dat stemmetje in ons hoofd niet voor nodig.

Dank je wel lieve, mooie, wijze ziel.

Vanuit liefde,

LevensKracht bij Marjolein

Tranen, tranen, tranen...

Laatste blogs